جمع هراسی یا ترس اجتماعی که اختلال اضطراب اجتماعی نیز نامیده می شود یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی است. آمارها نشان می دهد که شیوع در طول عمر این اختلال حدود 12 درصد در افراد بزرگسال است . متوسط سن آغاز این اختلال در حول و حوش نوجوانی است، اگرچه گاهی در کودکان نیز دیده می شود. بررسی ها نشان می دهد در جمعیت عمومی شیوع آن در زنان بیشتر از مردان است ولی در مراکز بالینی اغلب عکس آن صادق است
جمع هراسی، احساس اضطراب یا ترس در موقعیت های اجتماعی و یا موقعیت هایی است که قرار است فرد در آن کاری انجام دهد. این موقعیت ها متنوع بوده و از غذاخوردن و یا تلفن زدن در حضور دیگران تا سخنرانی در جمع می تواند متفاوت باشد، ولی شایع ترین آنها صحبت کردن در جلو جمع، صحبت با افراد غریبه، صحبت با جنس مخالف و قاطعیت و ابراز وجود است.
معمولا این ترس باعث می شود که یا فرد از این موقعیت ها اجتناب کند و یا اضطراب زیادی را در این موقعیت ها تجربه می کند. به رغم اینکه این اختلال، تنش و مشکلات زیادی را برای فرد ایجاد می کند، ولی فقط نیمی از افراد مبتلا آن هم اغلب پانزده تا بیست سال پس از اینکه مشکل شان شروع شده است، درصدد درمان برمی آیند. درصد قابل توجهی از کسانی که در نوجوانی علائم این اختلال را نشان می دهند ممکن است قبل از رسیدن به بزرگسالی بهبود یابند. ولی اگر این اختلال تا بزرگسالی بهبود نیابد احتمال بهبود آن بدون درمان بسیار کم است. با توجه به شیوع بالا و تاثیر زیادی که این اختلال ممکن است روی پیشرفت تحصیلی
کاری و تعاملات اجتماعی فرد بگذارد، متخصصان مراقبت بهداشتی اولیه باید نسبت به شناسایی و انجام مداخلات لازم در این رابطه حساس باشند.
هر فردی در موقعیت های اجتماعی ممکن است دچار اضطراب شود ولی شدت اضطراب کسانی که مبتلا به جمع هراسی و یا فوبی اجتماعی هستند، بقدری زیاد است که یا ترجیح می دهند از شرکت در این موقعیت ها اجتناب کنند و در صورتی که قادر به اجتناب نباشند، رنج و اضطراب زیادی را در این موقعیت ها تجربه خواهند کرد و این موضوع باعث می شود که عملکرد آنها در حوزه های مختلف دچار مشکل شود. در زیر کلیات این اختلال بصورت مختصر توصیف شده است.