ملاک های تشخیصی DSM5 برای اختلال اضطراب فراگیر
- اضطراب و نگرانی مفرط یا انتظار توأم با تشویش درباره چند رویداد یا فعالیت (نظیر عملکرد شغلی با تحصیلی) که حداقل به مدت شش ماه در اکثر روزها ادامه داشته باشند.
- تسلط بر نگرانی دشوار باشد.
اضطراب و نگرانی مزبور، حداقل با سه علائم از شش علامت زیر همراه باشد به طوری که حداقل برخی از این علائم در شش ماه گذشته در اکثر روزها وجود داشته باشند:
* نکته در کودکان وجود فقط یکی از موارد زیر کافی است.
- بیقراری با احساس دلواپسی
- خستگی زودهنگام و دشواری در تمرکز
- تحریک پذیری
- تنش عضلاتی
زندگی در آینده :
معمولاً کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر پایین است و این افراد بیشتر در آینده زندگی میکنند در واقع این افراد به سختی قادر به زندگی کردن در زمان حال هستند. حتی زمانی که سرگرم رویداد خوشایندی هستند اغلب از آن لذت نمیبرند چون خیلی درگیر نگرانی در مورد وقایع گوناگون آینده میباشند.
برای مثال یک فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر ممکن است به جای لذت بردن از یک مهمانی در مورد تمیز کردن خانه بعد از مهمانی دائماً نگران باشد و یا اگر قرار باشد که فردا صبح به نزد دندانپزشک برود شب قبل از آن به جای خوابیدن دائم مشغول وارسی پیامدهای دیر از خواب بیدار شدن باشد و تا دیر وقت بیدار بماند.
علاوه بر این مصاحبه های تشخیصی اجرا شده با مراجعین اختلال اضطراب فراگیر ممکن است به علت تمایل به ارائه پاسخ کامل برای همه سؤالات طولانی باشد. مثلا با خود میگویند چه اتفاقی می افتد اگر بعضی مطالب مهم را فراموش کنم؟
چه اتفاقی می افتد اگر درمان به علت عدم توضیح برخی موارد به خوبی پیش نرود؟
به طور تقریبی دو سوم افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر، شروع اولیه (زودهنگام) این اختلال را بین ۱۱ تا ۲۰ سالگی تجربه میکنند با این وجود اقلیت قابل توجهی هم شروع دیرهنگام این اختلال را در اواسط بزرگسالی تجربه میکنند.
در دوره زودهنگام این اختلال معمولاً استرس های زندگی یا تغییر (مکان) از یک موقعیت اولیه موجب بروز این اختلال نمیشود اگرچه افزایش تدریجی مسئولیت ها و چالش های انتقالی ویژه نوجوانی میتوانند نقش بسزایی را ایفا کنند. بر خلاف رشد مرموزانه دوره زودهنگام اختلال اضطراب فراگیر چنین به نظر میرسد که با احتمال بیشتری یک عامل استرس زای مشخص برای مثال مرگ یک عزیز با یک انتقال عمده در زندگی فرد در بروز دوره دیرهنگام این اختلال موثر باشد . بدون در نظر گرفتن سن در این اختلال گسترش یافته، در کل علائم اختلال اضطراب فراگیر ماهیت مزمن و مداومی دارد. اگرچه بیشتر اوقات نوسان هایی در شدت اختلال اضطراب فراگیر وجود دارد و میتواند در پاسخ به استرس های زندگی روزمره باشد به طور معمول دوره های این اختلال بیش از ۱۰ سال طول میکشد (کلر و ویچین ۲۰۰۱ ،استین ۲۰۰۴) . در عین حال با وجود دوره های مداوم این اختلال تعداد زیادی از افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر هنگامی برای درمان مراجعه میکنند که از حدود ۲۵ سال قبل با این مشکل دست و پنجه نرم می کردند. (رپی ۱۹۹۱).
سن و تفاوتهای جنسیتی اختلال اضطراب فراگیر در بین زنان نسبت به مردان از شیوع بیشتری برخوردار است و این یافته به صورت پایا و ثابت در پژوهش های مختلفی تایید شده است. اگرچه رابطه شفافی بین جنسیت و اختلال اضطراب فراگیر وجود دارد اما بین سن و این اختلال ارتباط پیچیده تری وجود دارد برای مثال اگرچه چندین پژوهش همه گیر شناسی بالاترین میزان شیوع اختلال اضطراب فراگیر را در سنین میانسالی سنین ۳۵ تا ۵۵ و پایین ترین میزان را در بین بزرگسالان سالخورده بیش از ۵۵ سال ذکر کرده اند. بزرگسالان میانسال خطر بالاتری در طول عمر برای بروز این اختلال نسبت به گروههای سنی جوانتر دارند.